VAKFİYE′NİN TÜRKÇESİ:

Bu belge aşağıda belirtilen arazilerin belirtilen şartlar altında vakfedildiğine dair olup Erzurum′a bağlı Bayburt Kazası Kadısı Süleyman Efendi tarafından imzalanmıştır. Ve Erzurum Kadısı Mevlana Veliyyüddinzâde Kasım tarafından onaylanmıştır. Bayburt kazasının Kadı Mahmud Çelebi mahallesinden Mevlana Ahi Emir Ahmed Zengânî′nin: bu dünyanın gelip geçici olduğunu(bu kalınan dünya ve üzerindekiler mağrurluk diyarı) ve asıl hayatın ahiret hayatı(Ahret ve içindekiler sevinç yeri) olduğunu bilerek ve (acizane kendisini ve mallarını yok etmiş,kendisine vermiş amma bela vermiş, ALLAH′IN rızası içindir ki o gün ne mal ne evlat işe yarayacağı sadece ALLAH′A temiz kalple kavuşmaktır.) bu dünyadaki mal, mülk ve çoluk çocuğun ahiret hayatında bir fayda sağlamayacağını düşünerek Hayatta ve sağlıklı iken ve olumlu davranışta bulunabilen (bu vakfın veriliş zamanına kadar) bağışlarında etki altında kalmadan bilerek ve isteyerekPeygamberim(Sellallahu aleyhivesellem) sözü olan: " mülkten ve düşünceden insan oğlu ölürse ameli kesilir.Üç şey dışında.

Arkasında kendisine dua edecek iyi evlat,ihtiyaç sahibine devamlı sadaka,yararlanılacak ilim bırakırsa."Çünkü vakıf hayırların en iyilerindendir.) düşüncesiyle ve Allah′ın rızasını kazanmak ve Peygamberimizin şefaatine mahzar olmak üzere: Bayburd′un Varıjna köyünde bulunan mâlikane mülkünün yarım hissesini ve yine Varıjna köyünde bulunan sulu ve verimli altmış adet tarladan oluşan çiftliğini ve Bayburt çarşısında bulunan üç adet dükkanını ve Varıjna köyündeki üç adet değirmenini diğer emlakımdan ayırarak Allah rızası için(ALLAH′IN Yoluna) vakfettim ve bu vakfın mütevelliliğine de büyük oğlum Emir Muhammet İbni Ahi Emir Ahmedi Zegani′yi tayin ettim. 

Bu vakfın gelirlerinden Varıjna köyündeki fakirlere, yolculara ve diğer fakir Müslümanlara yemek ikram edilmesini şart koştum.

Yine Bayburt′un Mengi köyünde mâlîkâne mülküm ile Varıjna köyünde bulunan on beş adet sulu tarla ile yediadet evlerimi köyde bulunan ve kendi yaptırdığım caminin görevlileri ve diğer masraflarının karşılanması için vakfettim.  

Eğer bir gün gelir de(Göbekten göbeğe nesilden nesile en yakından yakınaŞayet evladımın nesli tükenirse) benim soyumdan gelen kişilerin nesli tamamen biterse(ALLAH KORUSUN) o zaman bu vakfımın gelirleri Medine-i Münevvere ve Medine-İ Münevverre′de ki Peygamberimizin mübarek türbesi olan Ravza-i Mutahhara′ya ait olsun. diyerek Vakfın doğruluğu Evlada hak olunup (hükmen sahihen ve şeriyen satılamaz ve bağışlanamaz,veraset edilemez,takas edilemez ve değiştirilemez ki ancak ALLAH′IN Dünyayı ve üzerindekileri tek varisi olana dek. Kendisi en hayırlı varistir. bu şartlarla bu vakfiye, mahkeme tarafından, meclis ve şahitler huzurunda hazırlanıp ilgili şahsa verildi.

1 Receb 822 [24 Temmuz 1419] Şahitler: Hâce Emir Abdülgâni ibn-i Mehmed Halife, Mevlânâ Hasan Halife ibn-i Mevlânâ Fazıl, Şah Ali ibn-i Rıza Halife, Hâce Ahmed ibn-i Zünnun, Ahmed Çelebi ibn-i Mevlânâ Mahmud, Mevlânâ Yusuf ibn-i Şeyh Mehmed, Ahi Oğul Bey ibn-i Mahmud, Mîr İvaz ibn-i Ahi Ali, Hâce Süleyman ibn-i Mehmed, Ahmed Çelebi ibn-i Mevlânâ Musa, Hüseyin El-İmâm Mevlânâ ibn-i Şerif, Ahi Mehmed ibn-i Ahi Ahmed, Şeyh Nebi ibn-i Mustafa Nuri, Mevlânâ İbrahim Eş-Şükrü, Musa bin Halil ve gayruhüm ecma′în. 

Bu vakfiyenin sureti vakıf defterlerinin 1 Kânûn-ı Sânî sene 1340 [1.1.1924] tarih ve 2 numarasıne kaydedildi.Bayburt Evkâf Memuru.

BERAT SURETİDİR (NEZARETİ EVKAFİ HUMAYUN)KUTLU VAKIFLAR BAKANLIĞI

Şanı Yüce ve Cihan Sultanı olan Abdülaziz Padişahın tuğrası bulunan bu belgenin ihtiva ettiği hüküm şudur;

Evkaf Nezareti′ne bağlı olan Bayburt′ta ki AHİ EMİR AHMED-İ ZENGANİ Vakfı′nın Zaviyesi Şeyhliği görevi; kayıtların incelenmesi, Evkaf Mahkemesi Müfettişliği ve Şeyhülislam Makamından verilen ilamlar üzerine

bu görevi yürüten Seyyid Mehmet(Muhammed) Hurşit ve Seyyid Mehmed(Muhammed) Arif olduğu

ve Seyyid Mehmet(Muhammed) Hurşid′in görevini bırakması üzerine bu görevi ve vakfın mütevelliğini yürütmek üzere kendilerine berat verilen Oğulları Osman,Halid ve Torun Zade′nin (Makamları yücelsin), ortaklaşa yürütmeleri ve görevlerine dışardan hiç kimsenin engel ve müdahale ettirilmemesine dair emir.

28 Recep 1281( 27.12.1864 )